آرام و نرم  
از آسمان می آیی 
روی شانه ام مینشینی 
و 
پچ پچ ت 
گوش مرا پر میکند 
و من 
ریسه میروم 
دیوانگی ام را
 و دلم برایت  

 غنج میرود 
دست هایم را میگیری 

دست هایت 
برای من 
خنکای بهشتی میشود 
به غایت آرزو
شیرین 
چشم هایت 
به نهایت نور 
روشن 
من و تو 
تو و من 
دست در دست   

هی میچرخیم و 
هی ... 

و تو 
رفته رفته 
 محو میشوی 
با جرقه ای در دلم .. 

.

.

.

من می مانم و 
بهت آدم ها .. 

 
***

من هستم و یک دنیا موسیقی در ذهن ، خروارها سکوت مانده روی دست ، من هستم و تمام تنهایی .. وقتی برای خودم راه میروم و آرام ترانه زمزمه میکنم .. 
وقتی توی جمع ، بی خیال آدم ها رو می کنم به پنجره و زمان برایم همانجا متوقف میشود .. وقتی تمام لذت من میان آنهمه نوشیدنی گوناگون یک لیوان چای میشود ..
وقتی بریده ام از آدم ها و نفس میکشم و فکرمیکنم شاید هنوز امیدی مانده باشد در آن دورتر ها که من دستم نمیرسد . .. کمی از چای را قورت میدهم و نهیب میزنم که .. آهای دختری بیخیال این حرف های تکراری ...

حالم خوش است ، اتفاقی نیفتاده فقط حالم از تنهایی خوش است ..

حالم از تنها قدم زدن ، ترانه زمزمه کردن ، تنها نگاه کردن ، تنها عاشقی کردن ، تنها لذت بردن ، تنها گوینده و شنونده خود بودن ، تنها چای نوشیدن و تنها تنهایی را بلد شدن خوش است ... 

پ ن : یک بغض ناشناخته ...